Terör örgütlerinin kalbi ideoloji değil, nakit akışıdır; ideoloji bayrak, eylemleri finanse eden kasadır. Finansman kurutulmadan nihai zafer yoktur. Türkiye'nin üstüne düşen görev, uyuşturucu üretim ve ticaretini boğarak terör örgütü finansmanını kurutmaktır.
NATO, Çin'in NTE tekeline karşı kritik maden alım kulübü kurdu; Türkiye kurucu üyelerden oldu. Dünyanın önde gelen NTE yatağı Beylikova için fırsat kapısı açıldı. Bu kapıdan geçebilmek, rezervimizi uluslararası standartta belgelemekten, mühendis yetiştirmekten ve yatırımı finanse etmekten geçiyor.
Türkiye ekonomisinin omurgası KOBİ'lerin ihtiyacı mali ve beşeri sermayedir: Büyüme sermayesi ve profesyonelleşme. Oysa özel sermaye yatırımı milli gelirin yalnızca %0,03'ü; Avrupa'da %0,44. Çözüm, şirketlerimizi kurumsallaştıracak daha derin bir özel sermaye piyasasından geçmektedir.
Balogun'un cezasını Trump'ın telefonu kaldırttı, ABD yine de elendi. Türk futbolu da 24 yıl sonra girdiği Dünya Kupası'nda benzer akıbeti yaşadı: Liyakatsizlik, ahbap-çavuşçuluk ve siyasi saikler. Peki Türk basketbolu ve voleybolu neden farklı? Liyakatin zaferi mümkün, üstelik kanıtlanmış.
Orta Asya'ya açılım, NATO için bir lüks değil zorunluluktur; bu yolda Türkiye'nin çıkarı ittifakın çıkarları ile örtüşmektedir. Türk dünyasının entegrasyonu için tarihi bir fırsat doğmuştur. Bu açılıma önderlik edebilecek tek NATO üyesi ülke Türkiye'dir.
Ankara Zirvesi Türkiye için stratejik bir pazarlık zeminidir. NATO, duygusal bağlarla bağlanılacak ideal bir düzen değil; milli çıkarlar doğrultusunda yönetilmesi gereken bir kurumsal mecburiyettir. Konu ittifaka inanmak ya da reddetmek değil, onu içeriden dengeleyebilme becerisidir.
Terörle müzakere hatadır. Egemenlik müzakere edilemez; bir devlet kendi varoluş şartlarını masaya koyduğu an taviz vermiş olur. Akademik çalışmalar tek bir gerçeğe işaret etmektedir: Taviz emsal üretir, terör ise kaybetmeye mahkumdur. Çözüm pazarlık değil, kararlılıktır.
Dünyayı neyin kötüleştirdiğini düşününce savaşlar, krizler akla gelir. Oysa ki en sessiz kayıp, boş zamanın ve can sıkıntısının ölümü. İnsanlık tarihi boyunca can sıkıntısı bir düşman değil, zihnin kuluçka dönemiydi. Akıllı telefonlar onu elimizden aldı; üstelik bunu bir kurtuluş sandık.
NATO, Türkiye'yi yönetilmesi gereken zor bir müttefik olarak çerçevelemeyi bırakmalıdır. Doğu Avrupa'dan Orta Asya'ya, Ortadoğu'dan Afrika'ya; Türkiye ABD'nin Çin'e karşı en değerli ve en az ikame edilebilir müttefiki, NATO'nun Avrasya cephesinin omurgasıdır.
Paşinyan'ın "Gerçek Ermenistan" tezi, Erivan'da romantik hulyaların yerini reelpolitiğin aldığını tescil etti. 33 yıldır kapalı sınır kapısının açılmasının önü açılıyor; önkoşul Ermenistan anayasasının değişmesi ve toprak taleplerinden tam vazgeçilmesi.
Baba olmak dünyanın ne denli tehlikelerle dolu olduğunu insana en acımasızca anımsatır. Türkiye'nin yenilenmesi yalnızca yasalardan ve piyasalardan değil, sorumluluk alan, değer aktaran babalardan gelecek. Babalık bir lütuf değil, bir görevdir. Bu görevi yerine getirmek milli bir ödevdir.
ABD-İran mutabakatı kalıcı bir barış değil, yapısal krizleri erteleyen geçici bir mütarekedir. Ankara için mesele ucuz petrolün ötesinde; Irak ve Suriye'de doğacak güvenlik boşlukları ve aleyhimize yorumlanabilir deniz hukuku emsallerine karşı stratejik özerkliğini korumaktır.
