Cumhuriyet, imparatorluğun reayası ve tebaası yerine imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir millet tasavvur etti. 103. yılında bu vaadi yaşatmak, kısa yola değil alın terine itibar etmekten, hep birlikte çalışmaktan ve daha iyisini konuşarak talep etmekten geçer.
Çoğunluk hürriyete el uzatırsa onu kim durdurur? Tek başına ne mahkeme ne de sandık. Hürriyetin asıl güvencesi, gücün hiçbir elde toplanmamasıdır: Yetkiyi paylaştıran kurumlar, kaybedecek mülkü olan geniş bir orta direk, sağlam aile ve hiziplere değil vatana bağlı yurttaşlar.
Yapay zekayı kanunla sınırlamak işe yaramaz, çünkü bir kural ancak onu çiğneyeni cezalandırabilecek bir merci varsa bağlayıcıdır ve devletin kullanımını sınırlayan kanunda o merci yine devlettir. Sorulması gereken, yetkiyi kötüye kullanmanın nasıl pahalı hale getirileceği.
Yapay zekanın tehdidi çoğu zaman işsizlik ya da kontrolden çıkma senaryolarıyla anlatılıyor. Oysa asıl tehdit, yapay zekanın istibdatı ucuzlatması. Hürriyeti beş yüz yıl boyunca koruyan şey yöneticilerin erdemi değil, baskının pahalı olmasıydı. Yapay zeka bu maliyeti düşürdü.
Devleti sevmek ile devlete tapınmak aynı şey değildir. Kutsallaştırılan devlet denetlenemez; denetlenemeyen devlet yozlaşır, kendisini ve milletini tüketir. Liyakat ahlaki bir temenni değil, milli güvenlik meselesidir. Güçlü devlet, sessizce işleyen devlettir.
Balogun'un cezasını Trump'ın telefonu kaldırttı, ABD yine de elendi. Türk futbolu da 24 yıl sonra girdiği Dünya Kupası'nda benzer akıbeti yaşadı: Liyakatsizlik, ahbap-çavuşçuluk ve siyasi saikler. Peki Türk basketbolu ve voleybolu neden farklı? Liyakatin zaferi mümkün, üstelik kanıtlanmış.
Dünyayı neyin kötüleştirdiğini düşününce savaşlar, krizler akla gelir. Oysa ki en sessiz kayıp, boş zamanın ve can sıkıntısının ölümü. İnsanlık tarihi boyunca can sıkıntısı bir düşman değil, zihnin kuluçka dönemiydi. Akıllı telefonlar onu elimizden aldı; üstelik bunu bir kurtuluş sandık.
Baba olmak dünyanın ne denli tehlikelerle dolu olduğunu insana en acımasızca anımsatır. Türkiye'nin yenilenmesi yalnızca yasalardan ve piyasalardan değil, sorumluluk alan, değer aktaran babalardan gelecek. Babalık bir lütuf değil, bir görevdir. Bu görevi yerine getirmek milli bir ödevdir.
Ankara kulislerinde kemikleşen "devlet aklı" söylemi, iktidar ve muhalefet kliklerinin koltuk kavgasını ambalajlayan ortak bir paravandan ibarettir. Türkiye'nin ihtiyacı gizemli "derin refleksler" değil; hukukun üstünlüğü, şeffaf siyaset ve 1923'ün kurucu rasyonel aklıdır.
Devleti hamasetle değil kapasiteyle, aidiyeti dogmayla değil akıl ve liyakatle ölçen Cumhuriyet damarının bugünkü adıdır: seküler milliyetçilik. Bir tepki değil, sistemleşmiş bir perspektif; Türkiye'nin sıkışmış kentli orta sınıfının yeni siyasal dili.
Türk milletinin son 150 yılı, kaybedilmiş nesillerin yasını tutmakla geçti. Peşi sıra Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı ve İstiklal Savaşı’nda milyonlarca evlad-ı vatan yitirdik. Güç bela yetiştirdiğimiz gençlerimizi
İnsanlığı yeryüzünde baskın tür yapan şey ne kaslarımız ne dişlerimiz; kültür üretme ve aktarma kapasitemiz. Ateşi bulduk, tekerleği icat ettik, yazıyı geliştirdik, barutu keşfettik, uzaya çıktık ve Ay’a gittik;
